Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Mensenrechten
23-10-2012 00:00:00

 

Het gaat zo, oplettend lezertje, je wordt gebeld met de mededeling: “Er is hier iemand die gewerkt heeft voor mensenrechten in het verleden hier, kom langs om te praten.” Dan volgt een avond met bekenden en onbekenden en komt alles voorbij, onder het genot van een eenvoudige maaltijd. Ernstig en minder ernstig. Met vijf mensen aan tafel waren er 7 nationaliteiten vertegenwoordigd, spraken we Frans, Engels, Duits, af en toe wat Tunesisch Arabisch en maakte ik Nederlandse opmerkingen tegen de kat.

Jaren werkten ze hier, eind vorige eeuw, tot het niet meer ging, anonimiteit niet meer gewaarborgd werd en het werk onmogelijk. Daarna konden ze er ook niet meer in hier, maar hielden wel een Who is Who bij van Tunesiers in de politiek. Nu zijn ze terug, bekenden treffen en vrienden opzoeken. Velen die toen in de oppositie waren en dus te maken hadden met gebrek aan mensenrechten, zitten nu in of dicht bij de macht en zijn niet meer zo makkelijk te spreken. Ook aanwezig deze avond, maar niet bij ons gesprek: iemand die hoge ambtenaar was onder het oude regime, en nu nog steeds werkt natuurlijk, als ambtenaar. Van hem de andere kant van het verhaal.

Vergelijkingen worden getrokken tussen Tunesie en de buurlanden, met of zonder revolutie. De verwachting is dat het hier, vanwege de betere opleiding en meer westerse blik, beter zal gaan, maar zeker is niemand daar van. Geweld past niet bij het karakter van de Tunesiers, hier geen opgewonden standjes die ogenblikkelijk op de vuist gaan als er ruzie is. Door de gewone man dan, er is onder iedere dictatuur sprake van machtsmisbruik, dat was hier ook het geval en gaat nog wel even door zolang er geen grote schoonmaak is geweest.

Iedere keer dat een demonstratie hier uitloopt op schermutselingen of erger, zoals vorige week, is de verbazing groot. Ook gisteren gingen wat groepen met elkaar op de vuist, degenen aan de macht en degenen die vinden dat het niet snel genoeg gaat. Die worden nu voor een deel uitgemaakt voor de resten van het oude regime, voor anti-revolutionairen.

Men wil een sterke leider, sommigen zien maar een man die geschikt is om de klus in een zakenkabinet te klaren, te zorgen voor een goede wetgeving en het aanpakken van de meest acute problemen op economisch en ander gebied. Wie er nu zitten vindt men onvoldoende geschoold en ervaren. Het is een treurige conclusie en Tunesie is daarin zeker niet alleen.

De heersers die hier waren hadden allemaal een goede periode in het begin. Bourguiba werd afgezet en verbannen, maar heeft in elke stad en voorstad zijn eigen Avenue, meestal de belangrijkste straat van de stad. Zijn afbeelding is nog overal te vinden. Ben Ali is nu overal geschrapt, de gigantische corruptie van hem en zijn (schoon)familie zijn nog vers, de documentaires op tv van grenzeloze rijkdom en luxe, op kosten van het volk, worden nog uitgezonden en doen nog verbazen.

Laten we hopen dat het over vijf jaar nog zo is en men niet uit pure ellende terugverlangt naar die tijd, zoals sommigen nu al doen. Laten we hopen dat de rede overwint, de menserechten, de vrouwenrechten, gewaarborgd zijn. Laten we hopen dat het hier lukt een vrije en veilige samenleving op te bouwen.

Geen tijd te verliezen.

Vandaag het einde van het mandaat van de huidige regering, het wordt nu gevierd door de aanhangers als een verjaardag, maar de dag is nog jong.




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services