Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Tabarka Nightlife
14-10-2012 01:00:00

 

Tabarka, de plaats waar ik ging duiken, is een stad van enige omvang oplettende lezertje, ik schreef het al eerder, met een in ontwikkeling zijnd toerisme. Het seizoen loopt op zijn eind, al zijn er nog steeds mensen vanuit Algerije en Tunesië die langskomen, met af en toe een Europeaan. Overal zijn restaurantjes waar je kunt eten. Na het duiken en voor het eten een blokje door het centrum. De meeste winkels al aan het sluiten, de supermarkt nog open en het winkeltje van van alles, met tassen, kleding, etenswaren en souvenirs, waar ik mijn ansichtkaarten kocht. Een barbier waar drie mannen zitten te wachten tot er een stoel vrij komt om geschoren te worden met echt schuim en een echt mes zoals in cowboy films. Een uitnodigend gebaar van de vele  restauranteigenaren, om hun terras te bezoeken. Uiteindelijk werd het tentje op de hoek. Er is geen kaart, je kunt vis laten roosteren op het houtskoolvuurtje, of een half kippetje laten komen. Of er is een bouillon die naar gelieve soep kan worden, of nog gevulder, met kikkererwten. Een half lepeltje van dit, een snuifje van dat, eitje erbij. De limonade komt van de kiosk op de hoek, de thee van het café aan de overkant. De ober en de kok schuiven aan bij vaste klanten, van mij wil de ober weten of er werk te vinden is in Nederland. Mijn antwoord overtuigt hem dat hij maar moet blijven waar hij is. Er komt een man langs die met een blikje wierrook verspreidt tegen de muggen, voor een paar centen. De tafeltjes worden afgenomen met een spons, het gebloemde zeil is weer klaar voor de volgende klant

Het bankalarm op de hoek laat niemand schrikken, ingebroken zal er wel niet zijn. Hier kuiert men nog, het tempo ligt laag. Een scooter rijdt langs voor een praatje.

De souvenirstalletjes dekken ’s nachts hun waren af met een zeil en een touw, op de stoep staan de verkopers van meloenen. Op het centrale plein zit Bourguiba met zijn hond, hierheen werd hij verbannen bij de omwenteling die uiteindelijk Ben Ali aan de macht bracht.

Een keer per jaar is er een jazzfestival, op een rotonde staat een heel grote saxofoon om dat te onderstrepen. Maar verder gebeurt er niet veel, en dat zal voorlopig wel zo blijven.




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services