Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Duiken
14-10-2012 00:00:00

 

Drie duiken gemaakt dit weekend, oplettend lezertje. Niet geheel zonder hindernissen. Wekenlang mooi weer maar vrijdag begon het te gieten, zaterdagochtend goot het nog. Ik was al nat voor ik de koffers in de auto en de auto uit de tuin en de tuinpoort dicht had. Daarna een onbekende route dwars door Tunis in de vroege ochtend. Overal grote plassen en mensen die bezig waren het overtollige water weg te vegen en de rommel die het met zich mee bracht. Halverwege de rit klaarde het op, en ik reed Tabarka binnen onder een stralend zonnetje. De duikclub die ik het eerste zag was gesloten, kennelijk een verlaten pand. De andere duikclub, die ik gebeld had, kon zich mijn telefoontje wel herinneren, maar een duikmeester hadden ze ook na enig bellen niet beschikbaar. Gelukkig waren er nog de buren, net op punt van vertrek. De boot was al vol, maar de verzekering dat ik al mijn eigen spullen mee had overtuigde hen. Van de auto op de boot, de hele koffer met troep. Op het kleine bootje omkleden en spullen op zetten. Voor het eerst dat ik dook met meisjes met een hijab en een zwemjurk. De grote groep bestond uit studenten die bezig waren met een opleiding zee en milieu. Voornamelijk meisjes en nu waren ze bezig met een duikdiploma, nodig voor hun werk. Ik had mijn eigen duikmaster, dat scheelde een hoop gedoe. De eerste dag twee duikjes, en dan naar het hotel. ’s Nachts weer regen,’s morgen weer zon. Ik maakte een heel goede duik, helaas zonder zonlicht, en daarna moest die hele groep nog in delen te water omdat er niet genoeg apparatuur was om iedereen gelijk te laten duiken. Zelfs mijn vest en octopus nog uitgeleend. Maar het wacten op een door deining roerige zee zorgde voor een hoop zeezieken. Uiteindelijk ging alles wat ziek was te water, daar hebben ze een uur gelegen, om de ziekte de baas te blijven. Zeeziekte heb je wel op, maar niet in het water. Daarna had iedereen het berekoud. Inmiddels ikzelf ook, de middag duik leek me, met alle vertraging, geen goed idee en de mooiste duikplek had ik gezien. Weer heel wat herinneringen rijker, alle natte spullen in de  auto en terug naar Tunis in de namiddagzon. Prachtige rit weer, met de gebruikelijke kuddes schapen en koeien, de schapen en bokken achter in de pick-up trucks, de mensen die groente en fruit, honing en souvenirs te koop aan bieden, in een dorp stonden de vouwen tegen etenstijd vers gebakken brood te verkopen aan de rand van de weg. In het vallend donker zonder vertraging of verkeerd rijden weer het vliegveld bereikt. Net op tijd thuis om te zien hoe een man op 40 km hoogte  uit een ballon naar beneden dook. Ook leuk, maar veel duurder en veel minder vis onderweg.

 




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services