Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Ali Baba
10-10-2012 00:00:00

Soms zie je iets, waarvan je half zou willen dat je het niet had gezien, oplettend lezertje.  Niet omdat het niet mooi is maar omdat het weer zoveel geld gaat kosten. Zalig zijn immers de onwetenden. Als we bijvoorbeeld nooit een Iphone hadden gezien, zoude we er ook geen willen hebben.

Mijn hospita heeft echter geen Iphone, maar in haar woonkamer een kleine collectie oud zilver. Niet antiek, niet stokoud, maar zo tegen de honderd jaar. Op mijn vraag vertelde ze dat ze dat verzamel en het kocht in de Medina. Nu zijn daar veel winkeltjes met sieraden, er zijn winkeltjes met antiek of wat er voor door gaat, maar vooral in de heel toeristische routes vertrouw ik het helemaal niet.

Maar L was niet te beroerd om mij mee te nemen als ze weer eens in de Medina  moest zijn, om mij te wijzen waar ik terecht kan. Hadden we dat maar nooit gedaan. Na de gewone boodschappen tot in het hart van de Medina gekomen, en daar een paar keer links en rechts af. Ik raak al aardig thuis, ook al loop ik soms in het wilde weg, uiteindelijk kom ik waar ik heen wil. Maar de winkel waar ik nu terecht kwam zou ik zeker niet per onleuk gevonden hebben, en als ik hem had gevonden zou ik waarschijnlijk zijn doorgelopen. Er hing weliswaar een bord dat Antiek beloofde, maar de piepkleine etalage was vooral stoffig. Ook bij binnenkomst  leek er op het eerste oog niet veel bijzonders te koop te zijn. Maar dit was dan ook meer een ontvangst en werkplek, de echte voorraad lag elders. Weer  een straatje door en een soort soek binnen. Een toeristenwinkel van de goede soort, met het gebruikelijke aanbod. Gevestigd in het familiehuis van de winklier, een oud pand dat als ik het goed verstaan heb zelfs onder UNESCO valt. Met tegels die zelfs mensen afbeelden, een zeldzaamheid hier. Maar buiten de kamelen en aardewerk bakjes was er nog een deur naar een zeer klein kamertje. Eenmaal binnen (we pasten met zijn drieen net) een ware Ali Baba grot. Manden, koffers en dozen vol oud zilver, zelfs de banken lagen vol met van alles en nog wat. Armbanden, enkelbanden, spelden en ringen, halssieraden, kammen, poederdoosjes, kohlhouders,  parfumflesjes en doosjes voor amber... geen doorkomen aan. Af en toe een greep in een van de manden en er lag weer wat moois mij aan te grijnzen. Uiteindelijk met een selectie naar de winkel, maar ik had zo nog honderd andere mooie dingen uit kunnen zoeken. Het wordt per gewicht verkocht, en ook al was de prijs niet overdreven hoog, alles nemen ging mijn   middelen te boven, en bovendien had ik op dat moment geen Dinar bij me.

Geen nood: na alles gewogen en geprijsd te hebben, kreeg ik het mee in een plastic tasje. Wel goed opletten, je weet immers maar nooit. Zelfs mijn naam hoefde hij niet op te schrijven, het zou goed komen. Nu  is mijn hospita een goede klant van hem, ze komt vaak langs met haar clubje, maar toch. Ik had voor zo’n tweeduizend euro handel meegekregen. Dat zie ik in Nederland niet zo snel gebeuren.

Ik mocht in alle rust uitzoeken en terugkomen. Die rust is betrekkelijk hoor, dat kiezen was lastig. Uitendelijk is het me gelukt afscheid te nemen van het grootste deel en ze weer richting hun mand te wijzen. Daar liggen ze te wachten tot u langs komt. Ik heb het adres.

 




 
Reacties:
1
Ellen
This "free sharing" of information seems too good to be true. Like commnuism.
Geplaatst op 20-12-2012 00:17
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services