Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Clubjes
06-10-2012 00:00:00

 

Overal in de wereld leven mensen die in meer dan een land hebben gewoond, of regelmatig van werkplek veranderen. Expats. Die mensen delen een ding, oplettend lezertje, ze willen soortgenoten ontmoeten. Ze leven in  het gastland, en soms werken ze met lokalen, maar heel vaak zoeken ze ook soortgenoten op. Uit dat verlangen ontstaan clubjes in soorten en maten. De British Club, en de  underground British club, duidelijk voor mensen met een Britse achtergrond. Dat soort nationaliteiten clubs zijn er meer. Dan zijn er InterNations en de Hash Hound Harriers, die laatste al behoorlijk oud, ooit ontstaan in India, de eerste vijf jaar actief en snel roeiend. Bij beide clubs ben ik actief. De hashers lopen en rennen en sluiten af met een drankje. Dat zorgt in een aantal gastlanden voor problemen. In Egypte worden Egyptenaren niet snel lid van een club die alcohol zo vrij gebruikt, en ook hier in Tunesië is het sinds de revolutie een klein probleem. Voorheen dronk men zijn biertjes in het openbaar, tegenwoordig alleen in tuinen van leden, uit angst voor commentaar. Veel leden zijn Tunesiër, die zich terecht zorgen maken over de achteruitgang van vrijheid.

Al deze clubjes hebben na de revoluties last van afnemende deelname, veel expats vetrokken om niet terug te keren. Waar in Tunis ooit tweehonderd man meededen was er nu een goede deelname van 35 en ook in Cairo was dat het geval. De club in Libie, zeer actief voor de revoltie kan nu om voor de hand liggende reden niet meer rennen in het openbaar. Ze vieren deze Eid een reünie op Malta.

Voor mij zijn die clubjes een goede manier om snel een netwerkje op te bouwen en mensen te ontmoeten, zoals ik al eerder schreef. En passant kom je bij de hashers ook nog aan je lichaamsbeweging. Bergje op en af vanmiddag, bij weer een heerlijke warme dag van 32 graden. In een Donkere Duinen op de heuvel rondgelopen. Mannen die daar een picknick hielden van een vers gevangen vis uit de zee onderaan de heuvel. En een man die de ruim aanwezige lege flessen en blikjes verzamelde.

Na afloop een drankje in iemands tuin en de afspraak: volgende week weer. Of dat lukt is niet zeker, mijn andere clubje organiseert ook iets. En een uitnodiging voor een boekenclub. 

 




 
Reacties:
1
Irma
Mooie foto.
Geplaatst op 08-10-2012 16:14
2
Ezekiieel
Ik vind het heel moedig, en ook heel pdsezjniwaarrig, dat Andre dit stukje geschreven heeft. Dierproeven, is een onderwerp, waarbij de gemoederen al snel hoog oplopen. Een van de kernvragen is: hoe draag je als wetenschapper verantwoordelijkheid voor het leed dat een dierproef aan het dier veroorzaakt? Naar ‘de samenleving toe’, heeft een wetenschapper zich strikt gesproken alleen aan de wet te houden, meer niet. Daarin is hij niet anders als bijvoorbeeld een ondernemer.Op een persoonlijk vlak gelden echter andere criteria. Als je bijvoorbeeld van de wetenschap ook je wereldbeeld gemaakt hebt, zou je volgens mij strikt gesproken leven en dood helemaal niet belangrijk moeten vinden. Vanuit de evolutietheorie geredeneerd, maakt het helemaal niet uit wie er leeft of sterft, het is puur en alleen een biochemisch proces dat zich op de aarde voltrekt. Maar als ik met Atheefsten praat, dan vinden zij het wel degelijk belangrijk wie er leeft of sterft in hun omgeving. En ook tonen ze grote betrokkenheid met dierenleed. Er gelden voor hen dus blijkbaar niet alleen wetenschappelijke criteria, maar ook ethische criteria.In de ethiek is het juist extreem belangrijk wie er leeft of sterft, en het lijkt daarmee een tegenpool van de wetenschap te zijn. Je zou ethiek kunnen zien in absolute zin, of in relatieve zin.In absolute zin, heeft ethiek een spirituele dimensie, en is het een zaak van goed en kwaad. In relatieve zin, is ethiek een zaak tussen levende wezens onderling, en is het een zaak van goed en slecht. (waarbij slecht eigenlijk ‘minder goed’ is.) Met name in de relatieve visie op ethiek, krijg je een situatie, waarbij een oordeel uiteindelijk niet aan God overgelaten wordt, maar aan ‘controleurs’. Ik vraag mij in alle oprechtheid af of dit een wel een begaanbare weg is. Een voorbeeld zagen we in het stukje ‘van muizen en mensen: meetbare pijn’. Is het zinnig om een meetmethode te ontwerpen, waarbij een wetenschapper fout zit als een muis boven een bepaalde meetbare pijngrens uitkomt? Ik vind van niet. Maar ik zeg dat, omdat ik geloof een absolute ethiek. Van mensen die alleen een relatieve ethiek aanhangen, kan ik me voorstellen dat die een andere houding hebben. Er moeten zeer zeker regels zijn voor dierproeven, en het is altijd goed, als dierenleed vermeden kan worden. Daarover zullen de meeste mensen het volgens mij wel eens zijn.
Geplaatst op 20-12-2012 06:46
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services