Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Landschap
02-10-2012 00:00:00

 

Ik kan mij Pipo nog herinneren, oplettend lezertje, zo oud ben ik in ieder geval. Een van de uitspraken van Mammaloe staat me nog bij, op weg met Pipo door de woestijn: “Maar Pipo, wat hebben ze hier een hoop landschap”. Daar moest ik aan denken toen ik afgelopen weekend door het noorden van Tunesië reed.

Vanuit Tunis naar Bizerte niet zo veel bijzonders, lage heuvels en een prima tolweg. In Bizerte een hoge brug die een aantal malen per dag open gaat en voor zeer lang oponthoud zorgt. Bizerte is een aardig plaatsje, maar niet heel erg groot. Voornamelijk als kustplaats geschikt als je uit de hitte van de stad wil. Daarna door richting Tabarka, in het westen. Het landschap veranderde voortdurend, de heuvels werden hoger, het groen werd groener, in Tabarka was het prachtig groen met van die mooie hoge kliffen voor het uizicht op de Middellandse Zee. Een plaats met potentie, voldoende hotels, maar achterblijvend toerisme. De hotels gaan voor een deel dicht buiten het seizoen, dus al zoekend kwamen we in zeer lege hotels terecht wat je het idee geeft dat je in The Schuining figureert. Uiteindelijk een  charmant oud hotel gevonden op de heuvel achter de stad, met uitstekend uitzicht en een mooi zwembad. Vanaf ons balkon konden  we alles mooi overzien.

Na het ontbijt het plaatselijke fort bekeken van dichtbij (dicht) nog wat uitzicht over de baai en de kustweg naar de Algerijnse grens genomen, die was aanbevolen door de gids. En terecht. Op een geven moment vonden we en slingerpad naar een baai, waar de koeien aan het water lagen te herkauwen.  De rit naar de grens was prachtig met het ene fraaie uitzicht na de andere mooie baai. Onderweg mensen die hun dagelijkse gang gingen. Voor Algerije heb je een visum nodig, dus daar weer rechtsomkeert. Via Tabarka naar het zuiden, de bergen hoger, de sfeer meer alsof je in Zuid-Duitsland rijdt, of Oostenrijk, behalve dan die souvenirverkopertjes langs de weg, de koeien die loslopen en de olijf - en eucalyptusbomen. Ain Drahem is het winterverblijf voor de rijken, of zelfs het zomerverblijf. ’s Winters ligt er sneeuw, zomers is het er aangenaam koel en kun je er mooie bergwandelingen maken. En: kurkeiken in overvloed. We zagen ze overal, gepeld en ongepeld. Er zijn veel Barrages in dit gebied, rivierdammen om de watertoevloed te reguleren. In het gebied rond Ain Drahmen zijn ze er een aan het voorbereiden. Alle huizen verlaten en dakloos gemaakt. Nieuwe ruines. Toch woonden er nog mensen, zagen we, die waarschijnlijk hoger woonden. De nieuwe weg die een U bocht beschrijft, was juist op dat punt geblokkeerd door een aardverschuiving, en er lagen veel rotsen naast de weg, dus alles beweegt daar nog flink. Van het ene moment op het op ander verandert het landschap dan weer, worden de begroeiingen droger, verdwijnen plotseling de bomen en zie je kale bergen, met af en toe een plek aangeplante olijfbomen. Het geluid van schapen, de herder en zijn hond, spelende kinderen, Bijbels aandoende taferelen, als of er nooit wat is veranderd.

Slingerwegen langs en over bergen, en uiteindelijk door de stad Beja, weer omlaag nar Tunis. De ondergaande zon zei ons gedag in de achteruitkijkspiegel voor we de peage hadden bereikt. Van warm naar koel naar koeler naar warm naar warmer. In Tunis was het weer kleverig warm, maar voorlopig lijkt het de laatste echt hete dag te zijn geweest. Een mooi afscheid van de zomer. U kunt hier nog heen, uitstekende temperatuur voor een zonnige herfst.

 




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services