Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


DreamCity
26-09-2012 00:00:00

 

Bof ik even, oplettend lezertje, er is een kunstfestival losgebarsten in de Medina en Nederland sponsort mee. Vanmiddag na minj Franse les er op uit, ik had geen idee wat ik kon verwachten, ondanks de website. Wat een ontdekking: overal in de Medina zijn manifestaties, toneel, muziek, film, beeldend, van alles wat. In allerlei gebouwen, vaak monumenten maar ook op binnenplaatsjes of gebouwen die verbouwd worden. Kunstenaars overal vandaan die in de veranderende omgeving hier hun statements maken, een ware ontdekkingstocht. Stelt u zich maar de binnenplaats van een madressa voor, met zijn bogen en zuilen, een kort toneelstuk van een man en vrouw, in het Arabisch maar ook zonder verstaanbare tekst vol landing. En dan plotseling Imagine van John Lennon, tegen de achtergrond van wat er nu in dit gebied gebeurt. Een film over de Praagse Lente, al even beladen, lokale kunstenaars die de revolutie verbeelden. Een concertje met lange intense nummers ergens op een klein binnenplaatsje bij het graf van weer een lokale heilige. Bloedheet, vochtig, maar behalve de muziek uitzicht op een stuk van de stadswal en af en toe een jasmijn bloemetje dat als een helikopertje naar beneden komt zetten. Opzwepende muziek en jongelui die niet stil kunnen blijven staan. Overal kwam ik de organisatie tegen en overal werd me de weg gewezen in het doolhof van straatjes op weg naar een volgende manifestatie. Twintigers en dertigers vooral, zoals bij ons bij dergelijke kunstuitingen. Op het grote plein dacht ik mijn laatste toneelstuk te zien, maar in dat parelmoeren licht, tegen de achtergrond van de vallende avond en de roep van de moskee besloot ik er toch nog een bij te pakken. Gelukkig maar, ergens op een vers gewit dak met uitzicht over de Medina en de minaret van de Zaitoun moskee stonden drie witte huisjes, met voile gordijnen voor de deur en een dak naar de hemel. De bedoeling was daar op een fatboy even alles van je af te laten glijden en tot rust te komen. Magische momenten. Inspirerend, en als bonus krijg je een kijkje op plekken waar je normaal gesproken niet komt: binnenplaatsen en souks achter deuren, waar ambachtslieden bezig zijn als honderden jaren geleden: wevers, blikslagers, kleermakers. 

Het hart van de Medina opengelegd deze dagen. Overmorgen ga ik weer. 

 




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services