Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Strand
22-09-2012 00:00:00

 

De Britse ambassade was weer open vandaag, dus dan kan ik ook wel weer loslopen, denk ik dan, oplettend lezertje. Omdat mijn duiktripje in het water was gevallen, had ik erg behoefte aan zee. Ik had een openbaar strand gezien een tijdje terug, maar dat zag er niet uit, en bovendien, volgens mijn hospita: salafisten. Hoe weet je waar je terecht kunt? InterNations Town Talk. Vanmorgen vroeg op het net een oproepje geplaatst om strandadvies en binnen een half uur antwoord met en aantal suggesties. Ik koos de meest uitvoerbare, pakte mijn tas, zocht een taxi en ging er op uit. Na een halve week binnen zitten (en in de tuin natuurlijk) was ik daar wel aan toe. Op straat nauwelijks anders dan anders, op af en toe een pantserwagentje na dan.

Uiteindelijk kwam ik inderdaad op een strandje, in Carthago, u weet wel, van Dido en Aeneas. Het was nog rustig en dat bleef het ook redelijk, hoewel het later wat levendiger werd. Het strand was minder vuil dan dat vorige, maar je peuken en doppen opruimen, dat gaat toch nog wat ver. Blauwe Vlaggen zullen ze hier nog niet snel hebben denk ik. Het uitzicht was verder prachtig en het water was heerlijk. Voor je het weet ben je uren verder. Gewoon, zoals bij ons, families, groepen jongens en meiden, stelletjes, van alles wat.

Op de terugweg gelopen naar Sidi Bou Said, ik wil toch niet de wereld alleen door eent taxiraampje zien. Daar in een klein winketje eindelijk leuke ansichtkaarten, zonder postegels. Eens zien hoe ik die nu weer kan vinden. Uiteindelijk kwam ik bij het station,waar de kleine trein stopt, die tussen La Marsa en Tunis Centraal. Voor een bedrag van minder dan een euro ben je er. Staand weliswaar, op deze zaterdag middag, maar ik had het nog niet eerder gedaan met dit treintje. In het stadscentrum was alles als vanouds, een zaterdagmiddagmenigte aan het eind van de dag. Een ijsje gekocht bij mijn favoriete ijswinkeltje (krijg ik altijd een hoop reacties op als ik dat loop te eten) en door onbekende straten richting noord. In de buurt van die bewuste moskee was het ook allemaal normaal. Daar een taxi naar huis genomen.

En weet u wat nu het aller-leukste was, deze relaxte dag? Op  de terugweg rijd je door het meer, twee kanten water. Daar in de buurt dacht ik aan mijn neefje, en dat ik hem misschien kon Skypen dit weekend. Toen ik opkeek zag ik een grote blauwe boot in de haven. Daniel, met grote witte letters op zijn boeg. Mijn neefje. Serendipiteit heet dat.

 




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services