Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


InterNations
19-09-2012 00:00:00

 

Vorig jaar in Cairo werd ik lid van InterNatons, oplettend lezertje. Een nog nieuwe wereldwijde organisatie die mensen met een internationale instelling bij elkaar brengt. Meestal zijn dat soort clubs voorbehouden aan goed betaalde expats, maar InterNations mag zich verheugen in een hoge deelname van autochtonen in hun groepen overal. Sinds kort zijn er activiteiten groepen en organiseert men van alles op sociaal, cultureel en sportief gebied. Maar mijn aanwezigheid bracht een van hun actieve leden ertoe een discussie-avond te organiseren over de ontwikkelingen in Tunesië sinds de revolutie.

Gisteravond, in een oud en traditioneel huis in La Marsa, waren zo’n vijfentwintig mannen en vrouwen aanwezig, jong en oud, overal vandaan. Amerikanen, Fransen, een Zuid-Afrikaanse, een Oostenrijker, Engelsen, Italianen, nogal wat mensen met ouders uit twee culturen. De voertaal was Frans, dus mijn buurman en ik moesten goed opletten. 

Optimisten en pessimisten gaven hun mening over de huidige situatie. Ook was een aantal aanwezigen getuige geweest van de (aanloop tot) de aanval op de ambassade, die aan een drukke doorgaande weg ligt. Leerzaam wat daarover verteld werd. In ieder geval is duidelijk dat de demonstranten in drie groepen verdeeld kunnen worden: de oprechte, rustige demonstranten, de opgewonden fundamentalisten met veel verbaal geweld en de groep die altijd voordeel heeft bij dit soort zaken: de meelopers, de relschoppers, de plunderaars en randcriminelen. Van die laatsten zijn foto’s online te vinden, terwijl ze computers mee naar huis nemen.

De ooggetuigen constateerden nog iets: afwezigheid van voldoende politie, en die er waren durfden niets te doen zonder een uitdrukkelijk bevel of goedkeuring van hogerhand via de mobiel. De politie ondervindt nogal wat kritkiek sinds vorig jaar, veel agenten zijn vastgezet na rellen op verdenking van geweld tegen demonstranten.

Nu is er een roep (door oa Chebbi) om het aftraden van de Minister van Binnenlandse Zaken, en ook daarvoor wist men twee redenen te geven. Alles hangt met alles samen, en naargelang de insteek ziet men dit als een versterking van danwel een aanval op de grootste partij. Het mandaat van de huidige regering eindigt volgens de miniconstitutie van vorig jaar op 23 oktober, maar een nieuwe grondwet is nog lang niet klaar.

In het gezelschap van vanavond maar ook in de aanwezigen op de conferentie en anderen die ik hier spreek, ziet men paniek bij diezelfde grootste partij, en organiseert die van alles om toch de grootste te kunnen blijven, of in ieder geval te blijven zitten waar ze zitten. 

De optimisten verwachten dat de onrust die er nu is en de bijbehorende verslechterende situatie mensen er toe zal zetten een andere keus te maken bij de volgende verkiezingen.

Een jongeman, die hier een bedrijf opgezet heeft nog niet zo lang geleden constateert dat van zijn jaargenoten er nog maar vier man in eigen land zijn vak uitoefent. Dat de rest of getrouwd is (meisjes) of in het buitenland actief is. Zelf denkt hij er ook over zijn koffers weer te pakken, omdat hij zijn toekomst wil opbouwen. Waar hij hoopte dat na de revolutie de discussie zou gaan over een verbetering van de economie, de samenleving en de vrijheid, voelt hij nu dat de discussie alleen over religie gaat, wat in eerste instantie geen probleem was, maar door een minderheid tot probleem wordt gemaakt. Dat het om een heel kleine groep salafisten gaat hier in Tunesië, daarover waren aanwezigen hat eens.

Maar die durft niemand aan te pakken, want wij (het Westen) zijn voor vrijheid van meningsuiting en religie. Nog versterkt door het gegeven dat religie hier niet aan te pakken is, volgens een spreker. Zelfs de niet praktiserende Moslims vinden een aanval op hun geloof niet te verteren, het is te groot.

De voorziene drie uur vlogen om gisteravond, en iedereen was het er over eens: dit moeten we vaker doen.

Daarna, met nieuwe kennissen, naar een taxivindplek gelopen. Twee jonge Tunesiers begeleidden ons tot we een taxi hadden. Het enige wat ik die avond nog zag dat wees op troebelen, was de pantserwagen bij een museum.

Het was een prachtig gezelschap deze avond, en met zoveel heldere denkers die zich druk maken, zie ik de toekomst van Tunesië positief in.




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services