Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Demo
07-09-2012 00:00:00

 

Misschien heb ik er een neus voor, oplettend lezertje. Mijn vrijdag was vanmorgen nog vrij vormeloos. Ik had een halve afspraak om een uur in het centrum en een meeting ’s avonds en verder geen programma. Eerst dus maar aan de studie en even de laatste twitterberichten volgen uit de regio. Net op tijd. Er bleek een grote demonstratie te zijn. Er stond niet bij waar, maar dat gokte ik. Tas pakken, platte schoenen aan, kaart mee en hup, op zoek naar een taxi. Terwijl je staat te wachten kun je dan gelijk bekijken waar je heen wilt en hoe het daar heet. Ik ben niet zo blond dat ik mij af laat zetten midden op een plein waar van ik vermoed dat er iets loos is, dus een plein verderop dan maar. De bonus: het Tunis waar ik naar zocht maar nog niet vond, de vorige keer. Drukte en levendigheid op straat, voetgangers, auto’s brommertjes, de terrassen vol, de winkels open. De rit er naar toe luchtte de taxichauffeur zijn hart over de plaatselijke situatie, en wat er wel en niet meer deugde sinds de revolutie. In ieder geval was het verkeer achteruit gegaan, net als in Cairo. Schijnt een soort reflex te zijn: revolutie en de verkeerspolitie geeft er de brui aan.

Van het plein waar ik me liet afzetten een weg in geslagen waarvan ik vermoedde dat hij zou leiden naar het plein waarvan ik vermoedde dat de demo er zou plaats vinden: voor het parlement. Halverwege kwam ik regelmatig mensen tegen getooid met en in vlaggen en met de banieren opgerold. Allemaal rustig en keurig, er was ook geen merkbare opwinding, zodat het me veilig genoeg leek door te lopen.

Gelukkig maar, want op het plein was een mooie betoging aan de gang. Ik kan mij lastig verstoppen hier in de menigte, te lang, te blond, dus had ik binnen drie minuten na aankomst al contact met plaatselijke verslaggevers, burger journalisten, die met camera en laptop opnames maakten. Die konden mij gelijk uitleggen waar het om ging.

Van alle politieke richtingen was men bijeen gekomen de regering te zeggen dat er haast gemaakt moest worden. Er zit niet genoeg schot in de hervormingen en vooral het feit dat er nog geen onderzoeken waren gestart, of althans niet voldoende, naar daders van misdaden onder het vorige regime, tegen politieke gevangenen en demonstranten, nam men hoog op. In Tunesië is men zich er goed van bewust dat veranderingen tijd vragen, maar onderzoeken en rechtszaken starten, het geweld terug dringen, dat kan per direct, dat behoeft men alleen maar te willen. Maar zowel hier als in Egypte laat men het op dat gebied nog afweten. Het was weer inspirerend te zien, het gemengde gezelschap mannen, vrouwen en kinderen. Met vlaggen, plakkaten, bezems, spreekkoren en rondjes om het plein en op de trappen van het parlement gaf men lucht aan zijn ontevredenheid. Banieren gaven aan wie waar bij hoorde in de verschillende hoeken, en ik had de indruk dat de spreekkoren soms tegen elkaar opboden. De sfeer was rustig en trots. Er liepen mensen rond die overal het vuil opraapten, zodat het plein smetteloos zou worden achtergelaten. Mensen kwamen en gingen. Er werd gefilmd en gefotografeerd, men legde elkaar vast met het parlement op de achtergrond, de leuzen in de hand, voor het nageslacht, dat ook ruim aanwezig was. Het mooiste beeld van deze middag? De man die trots achter zijn twee protesterende tienerdochters liep, een jongere dochter naast hem, een oudere achterop. Belangrijk, die vrouwen op het plein, want als ze niet opletten gaan ze eerder achter- dan vooruit. Ook die stroming was vertegenwoordigd. Een gesluierde vrouw keek mij aan, wierp een snelle blik omlaag en keek enigszins afkeurend: blote benen. Gelukkig geen blote armen, zodat er toch nog een zuinig glimlachje af kon. 

De Syrische vlag was ook vertegenwoordigd, een een man vertelde me ongvraagd waarom: men wilde vrijheid, mensenrechten, overal in het Midden-Oosten, in alle Arabische landen. Die Assad, die deugde niet, die verscheurde het volk. Ze pasten niet meer in de 21ste eeuw vond hij, de dictators. Hij was in West-Europa geweest en hij zag geen verschil tussen hier en daar. We zijn allemaal mensen en we hebben allemaal recht op vrijheid en waardigheid. Daarom stond hij hier, met zijn kind gehuld in de Syrische vlag. Hij is vastbesloten. Hij heeft gelijk.




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services