Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Vrienden
14-03-2013 00:01:00

Een soort hogedrukpan is het oplettend lezertje, zo’n oefening. Allereerst voor de militairen die heel wat te verstouwen krijgen. In iets meer dan een week moeten zij reageren op allerlei uitdagingen in een ver vreemd land vol ellende. Iedereen wil iets van ze, en de politici zeker. Met alles krijgen ze te maken: verzoeken om hulp, voedsel, militaire en veiligheidsondersteuning, baby’s die worden geboren, auto-ongevallen, incidenten met gewapende opstandelingen, corruptie: je kunt het zo gek niet bedenken of het komt voorbij in zo’n week. In een veel hogere dichtheid dan in het werkelijk leven, vonden wij. De voormalig burgemeester die met mij allerlei hotemetoten vorm gaf en ik, vonden het af en toe te veel van het goede en lieten wel eens wat vallen, na overleg. Het moet natuurlik nog wel ergens op lijken, en in het echte leven ga je niet bellen op hoge toon met iemand die je een paar uur daarna in een vergadering zult ontmoeten. Zijn wij na deze oefening al uitgeteld, voor de getrainden moet het helemaal erg geweest zijn. Hingen sommige rollenspellen ’s avonds vrolijk aan de bar, kreeg ik nog mailtjes en telefoontjes van trainingsaudience met info en verzoeken, laat op de avond. Even het bureau leeg maken voor de volgende dag, vermoed ik en een lijstje to do af strepen. En zo als overal en altijd: er zijn altijd mensen waar je meer met hebt dan anderen, waar direct wederzijdse sympathie mee is, waarmee je een kaartje uitruilt of een email-adres. Een boek heb ik zelfs te leen gekregen, en een belofte gedaan om een stukje te schrijven. Mensen die ik hoop ooit nog eens te ontmoeten, ergens tussen hier en daar. Geen vrienden nog, maar wie weet wat er nog komt.

 




 
Reacties:
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services