Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Heel Tunesiƫ, dag 5
11-11-2012 00:00:00

 

Geen grootse ruines of overweldigende gebouwen vandaag, oplettend lezertje. Wel de voorspelde Medina, waar ik op mijn gemak heb zitten kijken naar wat er voorbij kwam aan traditioneel geklede ouderen.  Dat waren er nogal wat, de een nog fotogenieker dan de ander, maar meestal waren ze toch sneller dan gedacht.

Onderhandeld over een paar stukken textiel,  twee keer verkeerd gelopen voor we het gezochte museum vonden. Weer van de bakplaat koekjes gekocht (deze keer een bakplaats op een fiets) voor een bedag dat hoger was dan die van dezelfde koekjes die we later tegenkwamen. Maar toch waren de onze lekkerder. Sfax is een grote stad, maar behalve de Medina is er niet veel bezienswaardigs. Persoonlijk vond ik de Medina zelf ook niet heel bijzonder mooi, maar de sfeer was er gezellig en buitendlanders waren er nauwelijks, wat goed is voor het onderhandelen.  Het geeft ook een hoop gegiechel en gelach, als je zo opvallend niet hetzelfde bent als de rest.  Na Sfax naar Gabes. Een stad waar de markt overgewaardeerd is, meer iets om toeristen te verleiden daar hun mandjes te kopen in een vrij kleine Souk. We hadden er dan wel weer een heerlijke vislunch ergens aan de haven. De grootste weg naar het zuiden, een gewone rijksweg bij ons, is vooral leuk vanwege de stalletjes met van alles en nog wat. In Juli kocht ik bij zo’n stalletje verse dadels, nu waren ook de granaaappels in de aanbieding. Veel kopers ook wat de levendigheid wel, maar de veiligheid niet ten goede komt. En van Gabes bij het vallen van de avond door naar de boot naar Jerba, en als het hier donker is dan is het ook echt doker, vooral buiten de dorpen en stadjes. Het verkeer is bij daglicht al avontuurlijk, maar als er geen licht is zijn de wandelaars en fietsers en zelfs af en toe auto’s zonder verlichting erg lastig te zien. Er zullen ongetwijfeld veel ongelukken gebeuren, maar bij ons ging het tot heden nog goed. Op zich een wonder want men is erg vrij in het interpreteren van verkeers regels. Mensen komen van de gekste plekken opdoemen en hopen dat het goed gaat. Erg ongeduldig zijn de meesten gelukkig niet, maar de vrachtauto’s hier en de pick-ups: wild-west vaak. Een paar dagen geleden reden we achter een pick-up met lege kratten die een deel van zijn lading verloor. Men kijkt er niet van op maar ik was blij dat ik er geen op de voorruit kreeg. Af en toe zijn ze zo hoog geladen dat je denkt dat de lading kasten of vaten elk moment kan gaan overhellen, samen met de pick-up.  Het laatste stuk weer aardedonker en aangekomen op het eiland, na een korte oversteek. Men gaat graag op zaterdag heen en zondag terug hier van uit het land (vraag me niet waarom ze niet eerder heengaan) dus er was nogal een wachtrij voor de boot. Dat wisten we pas toen we vanaf de rotonde ingevoegd waren en de meneer achter ons zeer boos was. Wij waren geheel onschuldig, het bord gaaf aan: Medenine rechs, Ile de Jerba links. Opstelstroken en zo doet men niet aan, dus toen de politie er bij kwam en vertelde dat “wij altijd achter aansluiten door rechts af te slaan en te keren” hebben we hem vriendelijk verteld dat er nergens iets stond over een file, ook niet over een ferry trouwens en wij dus niet konden weten wat er van ons verwacht werd als nieuwkomers. En dat we niet van plan waren achteraan aan te sluiten nu, dat er dan maar een duidelijk bord moest komen. Volgens de volgende politieagant was er info, wij hebben hem er nogmaal op gewezen ” een verkeersbord voor de rotonde, hoe kunnen wij daaruit opmaken dat dit 20 meter voor de boot is? Hij dacht er even over na, gaf geen antwoord en verdween, de man achter ons in grote woede achterlatend. Die heeft zich daarna voor ons geperst en reed dus ook net voor ons van de boot af, wat hem een machtig gevoel van opluchting moet hebben geven. De rest van de bestuurders bezat zijn ziel in lijdzaamheid.

Dit keer buitengewoon veel geluk bij het zoeken naar een hotel. Maar twee keer hoeven vragen voor we exact wisten waar we waren en toen terecht gekomen bij een hotel op onze shortlist. Een  schoon en eenvoudig hotel, met een prettige sfeer en de uitstraling van Zeeland 1920. Een terras met een paar gasten, een verse pizza en een vriendelijke bediening. Meer hebben wij niet nodig en meer is er ook niet, tv op de kamer is flauwekul en voor airco moet je bij betalen. Maar de handdoeken zijn rul, de lakens ruiken naar frisse buitenlucht en de dekens zijn met de had geweven van eerlijke wol. Waren ze maar allemaal zo. Morgen het eiland ontdekken, te beginnen met de Synagoge, een van de oudsten in Afrika, en een pelgrimmsoord. Ik ben benieuwd. Wat we daarna gaan doen leest u dan morgenavond wel weer, ik heb ook geen idee.




 
Reacties:
1
A3
Ik wens je een goede nachtrust en weer een mooie dag morgen!
Geplaatst op 11-11-2012 22:05
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services