Een jaar werkte ik in Irak, daarna woonde ik een paar maanden in Egypte en werkte en woonde ik in Tunesie. Ook in de toekomst hoop ik actief te zijn in het MENA gebied. Van mijn wetenswaardigheden doe ik hier verslag.

 


Heel Tunesiƫ, dag 4
10-11-2012 00:00:00

 

Tjonge, wat kan een mens een hoop moois zien en meemaken in een paar dagen, oplettend lezertje. Vandaag een beetje op tijd op de hotelkamer zodat er nog tijd over is om te bloggen.

Gisteren in Sousse waren  de Rybat en moskee het hoogtepunt. Stoere gebouwen beide, zo’n14 eeuwen oud. In het  fort leefden de soldaten zoals de kruisridders, vechten als het nodig was, gewijd aan god de rest van de tijd. De drempel uit de gemeenschappelijke zaal was ingesleten in de vorm van een centimeters diepe voetstap. Hoeveel duizenden keren zouden er mannen die stap hebben moeten zetten om die slijtage te vormen?

De Medina in en uit met de auto was al een avontuur op zich, het hotel een eeuwenoud groot huis met aanbouwen over de jaren. Een doolhof van trappen en gangen, een eenvoudige maar schone kamer, waar nooit alles tegelijk heel is en functioneert. 

Daarna nog een reisgenootje getroffen en gedrieën naar Kerouan. Het ligt daar in de vlakte, een ogenschijnlijk  vreemde plek voor een stad, en zeker zo’n belangrijke moskee, de vierde in belang zei ik al. De reden zo’n stad te beginnen loopt uiteen, al naar gelang je de mystieke of economische versie volgt. Zo halverwege kust en grens een handige plek, of je droomde dat er een gouden beker gevonden werd en in die droom fluisterde God je in daar een moskee te bouwen, omdat de bron die daar kon worden geslagen in directe verbinding met Mekka zou staan. Er kunnen duizenden gelovigen gelijk in, het is gebouwd in de stevige, spaarzame stijl van de Aglibiden, weinig versiering en sterk genoeg vijand en de tand des tijds te weerstaan. Als je architectuur doet,archeologie, kunstgeschiedenis, op deze plek valt veel samen en valt veel te genieten. De honderden pilaren komen uit Carthago of andere Romeinse verlaten plaatsen. Waar zo veel mystiek en heiligheid heerst, veel tomben en plekken waar mensen graag willen zijn op belangrijke momenten. Op een zo’n plek, de moskee van de barbier van Mohammed, waren we getuigen van het ondertekenen van een huwelijkscontract. Bruid en bruidegom ieder aan een kant, hij in een witte polo, zij gehuld en onzichtbaar in traditionele dracht. We deelden in de bruidssuikers. In de Media de weefgetouwen voor de kleden en sjaals waar de stad beroemd evenals de bakkers van de al even bekende koekjes. Overal volk, waarbij ook wat toeristen.  Laat in de middag naar de volgende plaats, Mehdia aan de kust. De weg vragen blijft een avontuur, men wil je wel helpen maar heeft niet altijd een idee van straatnamen. De wegen donker, links en recht donker, n de stadjes de verkeersdrempels en overal mensen langs de weg, in donkere kleren. Zo houd je het spannend. Ook in Mehdia weer de zoektocht naar een geschikt hotel, vragen en nog eens vragen, maar dan uiteindelijk iets vinden. Een maaltijd in een eenvoudig restaurant waar de lokale bevolking eet, met verse vis en slappe (zo hoort dat hier ) frietjes en antieke waterkruiken op de koop toe. 

Dan vroeg het dorpje in, vredig normaal maar nu vol met markt en klanten. Veel  lokale dracht hier en een antieke ruimte waar vrouwen hun zelfgemaakte feestkleding verkopen. Pittige tantes die niet snel door de knieën gaan bij het onderhandelen. Daarna op naar de volgende showstopper: El Jem. 

Weer superlatieven te kort, omringd door nu nieuwere huizen een van de grootste amfitheaters van de Romeinse tijd, gebouwd toen de notabelen van het kleine stadje veel geld verdienden met olijfhandel en zich de luxe konden veroorloven van zo’n gigantisch gebouw en het houden van de shows, waar men van heinde en verre voor kwam. De 30.000 bezoekers woonden lang niet allemaal in de buurt.  Opmerkelijk intact; de zandstenen bogen, de strakblauwe hemel: de droom voor iedere fotograaf zelfs als je me je telefoon fotografeert.  Lunch met uizicht op dit prachtige monument, en een kameel op de voorgrond om het af te maken. Twee uur eerder liep hij zijn rondjes, met steeds andere kinderen op zijn rug, die in de rij stonden voor een ritje. Het museum bezocht met prachtige mozaïeken, en nog even het kleine theater bekeken, dat zeer veel kleiner is en al zo lang verlaten dat je moet weten dat het er ligt om het niet te missen. Hier geen bezoekers en dus geen winkeltjes en kaarten verkopers, geen kinderen en kamelen. 

Ons reisgenootjes zetten we af bij het station voor de kleine en goedkope busjes die haar terug naar Sousse brengen, voor een bedrag van 4 TDR. En wij door een heet landschap gevuld met olijfbomen in de ondergaande zon naar Sfax, op naar nieuwe avonturen. We zijn er nog niet helemaal uit waarheen, maar dat het morgen weer een Medina wordt, daar durf ik wat om te verwedden. 




 
Reacties:
1
renee smit
Weer een mooi verhaal voor het slapen gaan xx je zusje & Ben
Geplaatst op 10-11-2012 00:44
Plaats uw reactie:

powered by WebBuro Internet Services